Withuishof

(Landhuis Withuishof- Amby)

 

Op de weg naar Berg en Terblijt ligt links van de weg het Withuishof, we hebben vaak gedroomd wat we zouden doen als we het grote lot zouden winnen, we waren er snel uit. Een B&B aan de rand van Maastricht met alle luxe van dien. Het Withuishof is hier uitermate geschikt voor, maar ja dromen zijn bedrog, maar een mens mag (moet) toch kunnen dromen.

 

Withuishof

 

De Withuishof is een 18e-eeuws landhuis gelegen aan de rand van de wijk Scharn in de gemeente Maastricht. Het huis wordt gerekend tot de Landgoederenzone Maastricht - Meerssen en is sinds 1967 een rijksmonument. Woonhuis in neo-classicistische trant onder mansardedak, XIXa, gelegen om een binnenplaats.

 

De oorsprong van het huis Withuishof is niet bekend, maar gaat in elk geval terug tot de 17e eeuw. In de 18e eeuw was het een herenhoeve in bezit van Mathias Sleypen (1729-1798), wijnhandelaar te Maastricht en sinds 1773 eigenaar van het Sibberhuuske.

 

Deze verkocht het in 1792 aan Jean Schoenmaeckers (1746-1811), landmeter, schout, secretaris der vrije rijksheerlijkheid Berg en Terblijt en secretaris der heerlijkheid Strucht en rentmeester van het klooster Sint-Gerlach. In 1792 en 1795 trouwden twee dochters van Sleypen, Maria Anna Sibylle en Anna Philippina, met twee zoons van Jean Schoenmaeckers, Martin Jacob en Johan Balthasar, waardoor geld en goederen samenvloeiden in één familie.

 

De families Sleypen en Schoenmaeckers zouden in en na de Franse tijd door het strategisch opkopen van voormalig kerkelijk en adellijk goed een 'vastgoedimperium' stichten dat zijn weerga niet kende in Zuid Limburg.

In 1801 werd het woongedeelte van de 17e-eeuwse herenhoeve in opdracht van de familie Schoenmaeckers ingrijpend vernieuwd, mogelijk naar plannen van Mathias Soiron. Rond 1880 werd het gebouw aanzienlijk uitgebreid. In 1952 kwam de Withuishof in handen van de zusters ursulinen, die het als buitenverblijf gebruikten.  In 2014 stond het gebouw te koop. Het gebouw is tegenwoordig ingericht als kantoor. Momenteel verblijven 21 bedrijven in het pand aan de Bergerstraat en is het pand of een gedeelte daarvan te huur voor vergaderingen en kantoorruimten, zie voor meer informatie de website. WITHUISHOF

 

Exterieur

Hoewel in oorsprong 17e-eeuws, is de Withuishof in zijn huidige vorm een neoclassicistisch landhuis uit het begin van de 19e eeuw. Een deel van de rechtervleugel en de met frontons versierde toren zijn eerst na het midden van de 19e eeuw - wellicht omstreeks 1880 - opgetrokken. Het hoofdgebouw met twee verdiepingen onder een mansardedak, een aansluitende eenlaagsvleugel met schilddak en de bijgebouwen liggen rondom een binnenplaats. De gebouwen zijn opgetrokken in baksteen met hardstenen deur- en vensteromlijstingen en mergelstenen hoekblokken. De lisenen in de hoofdvleugel zijn van pleisterwerk. De buitenmuren zijn gewit. Aan de westzijde van het herenhuis is een Engelse tuin aangelegd.

Interieur

 

De Withuishof bezat ooit een rijk interieur, waarvan slechts delen bewaard zijn gebleven. Bijzonder is met name het empire-stucwerk in de grote salon op de begane grond. Deze salon is met zekerheid ontworpen door Mathias Soiron. Het stucwerk van het plafond en de schoorsteenmantel met een ruďnelandschap doen sterk denken aan het werk van Petrus Nicolaas Gagini. Elders in het gebouw bevindt zich een schoorsteenmantel in  Lodewijk XVI stijl, een fragment van een kariatidenschouw, vermoedelijk afkomstig uit de vroegere keuken, en twee haardplaten. De vroeg-19e-eeuwse trap is in 1911 uit de middenvleugel overgebracht naar de ruimte naast de vestibule. Een van de paardenstallen is overdekt met troggewelven en voorzien van paardenboxen met ijzersmeedwerk uit de bouwtijd (begin 19e eeuw).

Het pand bleef in handen van deze familie tot 1925 toen de Withuishof werd verkocht aan de Zusters Ursulinen te Maastricht. Later werd het complex weer tot woonhuis ingericht. De gebouwen zijn rond een binnenplaats gebouwd en aan de westzijde is een tuin aangelegd in Engelse stijl. Boven de poorten aan de binnenplaats bevinden zich sluitstenen met het jaartal 1901. Dit jaartal slaat vermoedelijk op de modernisering van het gebouw door de bouw van de neo-classisistische middengevel.

 

Een van de paardenstallen is overdekt met troggewelven en voorzien van paardenboxeb met ijzersmeedwer uit de bouwtijd (begin 19e eeuw).

naor bove

Bron website: Wikipedia, Rijksmonumenten, Heren en Boeren. Archieve,6225NL, van de Laar Makelaars,

Bron: historisch Encyclopedie Maastricht, Dr.Pierre Ubachs/Drs.Ingrid Evers, Monumentengids Maastricht door Jac van den Bogaard en Servé Minis, Foto’s John Kerkhofs (muv zwartwit),

eine terök